DE BAL IS ROND

Een nieuw jasje voor deze blog en dat heeft alles te maken met de nabije toekomst van mijn vrouwtje, Farah en JDP:  binnen een tweetal maanden wordt ons gezin uitgebreid met een zoon of dochter.

Ondanks wat kleine ongemakken gaat alles goed met Griet.  De meeste voorbereidingen zijn ondertussen getroffen voor de komst van onze kleine rakker. Het aftellen is dus begonnen.

 Deze blog heeft een lange winterslaap achter de rug. Tijd om te ontwaken dus en deze verrijzenis viel samen met de deelname aan het Boarding Soccer Tornooi in Oostveld.  Net als twee jaar geleden nam Jacky met een aantal voetbalvrienden deel  aan dit prestigieuze voetbaltornooi. Dit jaar lag de klemtoon iets meer op voetbal, in tegenstelling tot twee jaar gelden toen er meer aan vertier langs het veld werd gedacht.

Dit jaar brachten we ook een sterker team op de voetbalmat zodat we uiteindelijk een mooie derde plaats behaalden.

Na de zes poulewedstrijden zag het er veelbelovend uit: vijf overwinningen en een draw zetten ons op de eerste plaats van onze poule. We mochten door naar de halve finales waarin we lange tijd uitzicht hadden op de overwinning. Tot twee minuten voor tijd leidden we met 3-2 tot twee vermijdbare goals ons de das omdeden.  In de wedstrijd om de derde en vierde plaats haalden we het uiteindelijk met 4-2 zodat we op zestien ploegen derde werden. 

De fijne  dag werd afgesloten met een potje Leffe.

Momenteel loopt op Stu Bru een schitterende actie tegen de landmijnen in Cambodia. Dat het land en dan vooral haar inwoners te kampen hebben met deze explosieve en niets- of niemandontziende projectielen, hebben Griet en ik aan de lijve meegemaakt. In cambodia kwamen we tientallen mensen tegen die een of meerdere ledematen hadden verloren, sommigen hadden daarbij ook hun zicht verloren... Veel van die mensen posteerden zich op zeer drukbezochte plaatsen en probeerden opzichtig hun handicap aan de vele toeristen te tonen, in de hoop een aalmoes te krijgen. Andere slachtoffers groepeerden zich en speelden een hele dag muziek. Op de eerste foto zie je zo een collectief die we ontmoetten nabij de tempels van Angkor tom.

De actie op Stu Bru is dus zeker meer dan de moeite waard en zal heel wat Cambodianen helpen in hun dagdagelijkse levenomstandigheden. Toevallig waren Griet en ik vorig weekend in het Nederlandse Utrecht en ook daar loopt een gelijkaardige actie. Op het moment dat we er waren, was men alles klaar aan het zetten in het glazen huis waar men een aantal Nederlandse presentatoren zou in droppen.

De laatste twee dagen van onze reis brachten we door in Cambodia. Dit land dat enorm te lijden had en heeft door de vele miljoenen landmijnen, herbergt een van de meest toeristische trekpleisters in Azië: de vele tempels in Angkor. In de kunstmatige stad Siem Reap (volgebouwd vol luxeuze hotels door buitenlandse investeerders) verbleven we en bezochten we de tempelcomplexen van oa Angkor Tom en Angkor What. Vooral dit laatste tunnelcomplex is ronduit indrukwekkend. Heel speciaal aan deze site zijn de vijf torens die je van ver ziet pronken, sta je echter recht voor deze torens dan zie je maar drie torens... Deze torens zijn trouwens ook het symbool van de Cambodiaanse nationale vlag.

We verbleven slechts twee dagen in dit zeer arme land en dat vonden we eigenlijk veel te kort. Zo hadden we heel graag nog Pnom Penh bezocht, de hoofdstad van het land waar je oa het genocidemuseum en een aantal van de killing fields kunt bezoeken. In de jaren zeventig had het land immers te maken met een schrikbewind waarbij miljoenen Cambodianen het leven lieten. Alle mensen die konden lezen en schrijven werden onder het regime van ene Pol Pot vermoord of naar werkkampen op het platteland gestuurd. Onze gids in Cambodia had dit regime kunnen overleven doordat hij er als een boer uitzag en zich daar ook voor uitgaf.

Het land heeft nog steeds ongeloofllijk te kampen door de vele landmijnen die er oa kwamen tijdens de gevechten in de jaren zeventig tussen Cambodia en buurland Vietnam. Vietnam slaagde er uiteindelijk in om het regime van Pol Pot omver te duwen maar de vele landmijnen bleven...

In en rond Saigon bezocht JDP twee zaken waar hij al naar lang uitkeek. Eerst bezochten we  het tunnelcomplex in Cu Chi, een plaatsje op enkele tientallen kilometers van Saigon. In Cu Chi werd in de Vietnamoorlog zeer zwaar slag geleverd én bevond zich een deel van het wereldberoemde tunnelcomplex. de Vietnamezen hadden tijdens de bezetting door de Fransen en later de Amerikanen een tunnelcomplex van meer dan 200 kilometer gegraven. Vele strijders leefden er jaren onder de grond. In de DMZ-zone kun je enkele overblijfselen van de tunnels bezoeken wat oa gedaan werd door goeie vriend Smaveau. Wij kozen voor de gerestaureerde en blijkbaar iets toeristischere tunnels in Cu Chi. Na een zwart-wit documentaire trokken we naar het tunnelcomplex en konden er zelf de tunnels ingaan.  Zelf zou ik een zeer slechte tunnelrat geweest zijn (speciaal opgeleide Amerikaanse troepen die zich in de tunnels lieten zakken en probeerden de Vietnamezen uit de tunnels te halen) wegens te breed.  Verbijsterend ook waren de vele boobytraps die de Vietnamezen hadden gelegd voor hun Amerikaanse vijand. Griet en ik liepen een eind door de tunnels en vooral Griet was blij dat er snel weer uit kon wegens zeer claustrofobisch, pikdonker, bloedheet en niet geschikt voor mensen boven een meter vijftig.

Na Cu Chi bezochten we het oorlogsmuseum in Saigon. Dit museum is volledig gericht aan de misdaden die de Amerikaanse militairen deden aan het Vietnamese volk. Je kunt er talloze foto's zien van oa de gevolgen van agent orange en andere fosforbommen. Ook zijn er een aantal bokalen met totaal misvormde foetussen te zien, te wijten aan alle rotzooi die de Amerikanen over Nam uitkieperden.  Gemakkelijkheidshalve wordt er wel niet verteld wat de Vietnamezen en de Vietcong zelf op hun kerfstok hebben... Toch moet je het oorlogsmuseum gezien hebben en ben je er nadien een heel eind stil van.

Na het midden van Vietnam (Hue, Hoi en ook Da Nang passeerde de revue) trokken we naar heksenketel Saigon, de stad die officieel Ho Tsji Minh heet.  Deze stad aandoen kun je vergelijken met een tochtje op de rollercoaster. Saigon gonst van de bevrijvigheid en het is er werkelijk nooit stil. We verbleven er een viertal dagen, doch na twee dagen hadden we eigenlijk al een beetje onze bekomst. Op eigen houtje en met de hulp van twee taxidrivers raasden ook Griet en ik  door de stad.

De stad telt iets minder bezienswaardigheden doch enkele zaken waren toch de moeite. We bezochten het presidentieel paleis, waar een tank van het Noord-Vietnamese leger door de hekkens reed in 1975, de foto van de binnenrijdende tank is wereldberoemd en het betekende het einde van de Amerikaanse aanwezigheid. Deze tank zagen Griet en ik toen we een bezoek brachten aan het Ho-Tsji-Minh-City-Museum, een museum gedeeltelijk gewijd aan de weerstand die Vietnam aan haar vreemde overheersers bood.

Op onze reis voelden we ons geen enkel moment onveilig... behalve dan in de Chinese wijk Cholon in Saigon. In de miljoenenstad wonen er ongeveer 1 miljoen Chinezen (die weliswaar de Vietnamese nationaliteit hebben) en Griet en ik bezochten er de lokale markt. Deze markt was ongelooflijk de moeite waard om te zien, doch na ons bezoek besloten we te voet verder te gaan. Echt veel toeristen ziet men niet in dit gedeelte van Saigon en al snel werden we bekeken en zelfs nageroepen door een aantal lokale jongeren. Na een frisdrank bij een lokale zelfstandige kozen we de veiligheid van een taxi en trokken richting centrum Saigon.

Na het noorden van Vietnam te verkennen, trokken we met de nachttrein naar Hue. We reisden in eerste klasse doch dit zou bij ons minstens twee of drie klassen lager zijn. Dit kon voor JDP echter de pret niet bederven en de treinreis werd onvergetelijk. Dit deels door de fles lokale wodka die samen met reisleider Peter en een Parisien die Nam op eigen initiatief doorkruiste, werd verorberd. Griet had het echter niet zo begrepen op een slaapmutsje en deed misschien daardoor net geen oog dicht.  Nog te vermelden waard waren het speciale metalen toilet in de trein en de lokale muziek die de reizigers probeerde wakker te maken 's ochtends, doch dit was niet op de Belgische wodka-drinker gerekend.
Hue zelf was een prachtige stad, gelegen aan de parfumrivier.  In Hue bevindt zich de keizerlijke stad, door Unesco als werelderfgoed geklasseerd. Het was oa in deze stad dat de Amerikanen in 1968 na het Tet-offensief zeer zwaar slag leverden met de Vietnamezen. Dit had jammer genoeg zijn gevolgen voor de keizerlijke stad die zwaar getekend werd, nog steeds zijn er trouwens kogelinslagen te zien.

Naast deze stad, bezochten we nog heel wat mooie pagodes en een aantal graftombes. maakten we een tocht op de parfumrivier. Heel wat Vietnamezen leven in hun bootje op deze rivier. Zeer contrasterend voor Westerse toeristen die iets verderop in een vijfsterrenhotel in de luxesuite logeerden.

Na Hue trokken we naar Hoi An, een stadje dat door Vlamingen dikwijls met Brugge wordt vergeleken.  Ook deze plaats werd door Unesco uitgeroepen tot werelderfgoed. Op Hoi An logeerden we er in het gelijknamige Beach Resort en Griet maakten er ons op voor een dagje relaxen aan het strand. Een rondreis is immers best lastig, steeds vroeg uit veren en een hele dag crossen om zoveel mogelijk te zien. Omdat wij ons als enigen niet vooraf hadden ingeschreven voor de facultatieve excursies, konden we beslissen om die al dan niet mee te doen en voor Hoi An zouden we die dus niet meedoen. Jammer genoeg was een tropische regen spelbreken en het regende bijna dirie dagen onafgebroken, net de dagen die we in Hoi An doorbrachten. Toch was Hoi An meer dan de moeite waard, oa door de zeer mooie haven, de prachtige huizen en de vele gezellige restaurantjes en caféetjes. Te voet doorkruisten we ook het lokale landschap, het bezoek aan de lokale kleuterklassen was onvergetelijk. 

Het noorden van Vietnam beschikt naast de fantastische stad Hanoi een prachtige natuur. Typisch zijn de vele karstenbergen die overal uit de grond verschijnen.

Met een bootje maakten we een tocht doorheen de vele karstenbergen. Onze boot werd bestuurd door een Vietnamese vrouw, die zich doorheen het water waadde met een stok waarbij ze zich telkens afduwde.

Wereldberoemd in het Noorden van Vietnam is natuurlijk Halong Bay. In dit stukje zee (gelegen in de Baai van Tonkin) zijn er meer dan drieduizend bergen die uit het water te voorschijn komen, wat voortdurend voor adembenemend mooie uitzichten zorgt. We voeren twee dagen op een traditionele jonk en  als kers op de taart konden we er een Ricard consumeren!

Ook te vermelden was dat JDP 's avonds op de boot midden de weliswaar zeer rustige zee, kon genieten van een Engelse pot voetbal. Samen met gids Jean en de plaatselijke bemanning van de boot keken we live naar een match van Arsenal in de Premier League. Vietnamezen zijn echt gek van voetbal en de lokale kranten staan gewoonweg vol van artikels over het Europese voetbal! Met leeftijdsgenoot Jean kon ik dus naar hartelust palaveren over het voetbal en natuurlijk over heel wat andere zaken.

 De eerste plaats die we op onze tocht bezochten was Hanoi.  Deze miljoenenstad in het noorden van Vietnam  ademt duidelijk een Frans koloniaal verleden uit, met wat verbeelding waan je je immers in Parijs. De vele typische Franse gebouwen zijn daar niet vreemd aan.

Wat echter nog meer opvalt, en iets wat typisch is voor alle Vietnamese steden, zijn de miljoen bromfietsen.  Alleen al in Hanoi rijden zo'n twee miljoen bromfietsen rond en dat zorgt voor ongeziene verkeerstaferelen. De baan te voet oversteken is een risicovolle tocht doch zonder bruuske bewegingen en op een zelfde traag tempo, geraak je als voetganger toch aan de overkant van de straat. Zelf doorkruisten wij Hanoi met de bus én met de riskjaw.

 

In Hanoi zijn er ook tal van bezienswaardigheden, dingen die je als toerist maw moet gezien hebben. Op de foto herken je mausoleum van Ho Tsji Minh. Deze man wordt zo'n beetje gezien als de belangrijkste man in de geschiedenis van Vietnam. Hij richtte nl. de communistische partij van Vietnam op en streed in de jaren veertig en vijftig tegen de Fransen. Hij ijverde voor een onafhankelijk Vietnam, iets wat in de jaren zeventig (nadat de Amerikanen het hazenpad hadden gekozen) ook lukte, doch de man was toen al overleden.  Het was blijkbaar zijn laatste wens om gecremeerd te worden, doch het werd hem niet gegund. In het mausoleum ligt z'n lichaam opgebaard en je kunt hem als bezoeker elke dag een bezoek brengen, weliswaar na uren in de rij te hebben gestaan.
Vele andere bezienswaardigheden situeren zich rond dit mausoleum en hebben met Ho Tsji Minh te maken, oa de verschillende woningen waar hij in zijn leven woonde.  Verder bezochten we de interessante 1-pilaar-pagode, Vietnamezen offeren er nu nog voor de geboorte van een zoon. Heimelijk betrad ook JDP deze pagode, weliswaar zonder enige materiële offers te brengen.

Meer dan een maand zijn we ondertussen terug uit Azië. Ondertussen draaien we terug mee in de mallemolen van het leven en lijkt onze trip alweer een (weliswaar niet zo verre) herinnering. De hoogste tijd om terug te blikken en wat fotomateriaal op de blog te plaatsen.

Griet en ik hebben er een schitterende twee weken achter de rug. Na tien dagen Vietnam trokken we de grens over richting Cambodia. Door verschrikkelijk slecht getimede vluchten waren we er uiteindelijk maar anderhalve dag ipv de voorziene drie.

Zo komt het ook dat we momenteel in de transit-zone verzeild zijn in Singapore.

We moeten er maar liefst acht uur wachten op onze vlucht naar Parijs...

Goeiemorgen,

had net een volledig reisverslag getypt en wilde dit posten op deze blog. De internet-verbinding is echter van een uitmuntende kwaliteit zodat ik opeens alles bleek kwijt te zijn en ik de drang kreeg om deze Vietnamese pc in de rivier te gooien.

Toch kunnen Griet en ik melden dat alles goed gaat met ons. Onze eerste week viel goed mee behalve de laatste 12 uur waarin het pijpenstelen regent en het bij momenten flink stormt.

Groeten en tot later!

Griet en ik vertrokken gisteren 1 november op huwelijksreis. Na een lange vlucht zijn we momenteel in Singapore waarna we straks doorvliegen naar Hanoi.  Een rondreis door Vietnam staat op ons programma, waarna we eindigen met het bezoeken van een aantal wereldberoemde tempels in Cambodia.

Alles verloopt prima, ondanks een beginnende griep bij griet. Beiden voelen we ook voor de eerste keer wat het betekent om met een jetlag te maken te hebben.

Groeten en tot later.

Op 1 juli mocht ik samen met m'n vrienden-drinkebroers m'n vrijgezellendag beleven. Dat het onder een loden zon een onvergetelijke dag werd (hoewel ik heel wat dingen vergeten ben die die dag gebeurden), kon de bezoeker van deze blog al lezen op een vorige bericht.

Voor de volledigheid volgen hier wat foto's.

Bijna anderhalve maand mag ik mezelf een getrouwd man noemen. Griet en mezelf beleefden op 15 juli de dag van ons leven. Van 's morgens vroeg tot 's anderendaags was het genieten geblazen. Heel fijn was dat familie en de vele vrienden massaal in form bleken, hoewel sommige individuen op het einde van de feestnacht moeite hadden om zich nog verstaanbaar te maken.

Super was dat m'n familie een groep standupcomedians had ingehuurd die luisterden naar de naam Tony, Rony, Conny, Sabrina en Tamara.

Dag een huwelijksdag ongelooflijk snel voorbijgaat, hadden velen ons op voorhand gezegd en inderdaad: daar was geen woord van gelogen. Griet en mezelf hadden gelukkig tijdig geanticipeerd door de hele dag op camera te laten vastleggen en zo beschikken we over een heuse dvd met Griet en mezelf in de hoofdrol.

Tevens beschikken we over honderden foto's waarvan ik de komende dagen een aantal op deze blog probeer te zetten.

Heel wat volk woensdag om te knallen. Veel mensen vonden blijkbaar de weg naar Oostveld en zorgden voor een gezellige en ouderwetse zware bedoening. De zes kilogram schietpoeder werd er niet doorgejaagd, de 29 bakken bier daarentegen wel! Tot iets voor vieren werd er gefeest, er ontstond zelfs een echt dansfeest toen dj Diederik zich achter z'n draaitafel placeerde. Bedankt aan iedereen om er een onvergetelijke avond van te maken! Enig minpunt was de gebroken neus voor een collega van Griet. Ze kreeg een hamer keihard terug in haar aangezicht toen ze op 1 van de kannonen mepte.

Ondertussen prepareren Griet en ik ons voor de belangrijke dag morgen. Nog enkele uren en een onrustige nacht en het is zover. Ciao!

... is het enige woord dat me te binnen schiet als ik denk aan vorige week zaterdag. Die bewuste dag mocht ik immers genieten van mijn vrijgezellendag. Reeds rond een uur of acht werden Griet en ik gewekt door luid gebonk op de rolluiken van onze slaapkamer. Didy en Zorro kwamen langs onze ruit naar binnen en trakteerden me op een eerste opdracht. Voor 11 uur mocht ik een rijk assortiment van verse groentjes klaarstomen, ketchup, currysaus en mosterd halen en  m'n barbecuetoestel van onder het stof halen. Ondanks de twee kilo ajuin die wat op m'n gemoed werkte, slaagde ik met verve in deze opdracht. Om 11 uur kwamen een tweetal gemotoriseerde individuen Griet schaken, waarna ik alleen in ons grote huis overbleef.
Rond half twaalf  kwam Zorro op diens typische wijze (lees te laat) me halen, ik moest trouwens in keepersoutfit klaarzitten, waarna we  te voet richting huize Benny Desimpel  trokken.
Bij Benny stonden de boys mij op te wachten. Ik mocht er meteen een fantastische Snellen Eddy-outfit aantrekken en een salontafeltje in mekaar vijzen. Voor een handige harry als ik  was ook dat geen probleem. Een blik op de koffer van de aanwezige auto leerde me dat we samen de nacht zouden doorbrengen in een grote tent...

Na de nodige pilsen trok ik samen met het grootste gedeelte van het gezelschap naar het station van Beernem. Leuk detail was dat ik mijn zelfgemaakte tafel de hele rit op mijn rug mocht meezeulen.  In het station mocht ik samen met mijn tafel  een negental tickets richting Blankenberge bestellen.

Fijn was dat een hele rij wachtenden samen met mij mochten genieten van de fantastische dienstverlening van de NMBS. Wanneer men pauze neemt van 12u45 tot 13 uur, dan betekent dat dat men pas om 13u15 de loketten opent.

Op de trein kreeg ik de opdracht om een vijftiental schone en minder schone heden op mijn schoot te  krijgen. Ook deze opdracht was natuurlijk geen probleem. Even werd ik opstandig toen ik twee dames tegelijkertijd op mijn schoot nam (idd; ik heb grote billen) , doch deze twee telden blijkbaar maar voor 1. Vreemd...    Ook mijn beste Frans mocht ik bovenhalen voor het welslagen van deze missie.
In Blankenberge aangekomen was het tijd voor wat rust én de nodige frisse glazen bier. Ook mocht ik van outfit veranderen: ik werd getransformeerd in een soort Bob de Bouwer en dat deed me het ergste vrezen.

Na een aantal koffies vertrokken we samen richting camping Bonanza II, een plaats die me sinds  m'n studentenjaren altijd is bijgebleven. Ongeveer negen jaar geleden werd ik samen met een aantal vrienden er al na 1 hectische nacht uitgeflikkerd, tijd voor revanche dus hadden de organisatoren van m'n vrijgezellenfeestje gedacht. Vooraleer we Bonanza bereikten, werd er nog even halt gehouden aan de delhaize en werden nog enkele halve liters soldaat gemaakt.

Bij het binnentreden van Bonanza werden wijselijk alle consumpties weggemoffeld en al snel kregen we een eigen plaatsje toegewezen. Als nieuwe taak diende ik een aantal mensen te zoeken die samen met mij onze reuzetent dienden op te zetten. De vele vaste en voornamelijk oudere campingbezoekers vonden het echter veel te warm, zodat ik mijn vrienden dan maar optrommelde en uiteindelijk stond onze tent.

Daarna achtte ik mijn moment gekomen en glipte ik er even vandoor. Bij de sympatieke buur-gepensioneerde politieman werd ik getrakteerd op twee frisse palmen zonder dat mijn metgezellen het opmerkten. Even was er paniek waar ik was doch plichtsbewust meldde ik me terug op het appel.
Na  een dosis Portugal-Engeland trokken we richting zeedijk waar ik een ruiltochtje mocht ondergaan. Met 1 fles Jupiler slaagde ik er uiteindelijk in een fles cola en een gsm te bemachtigen. Deze ruiloperatie bleek heel moeilijk, gezien de vele franstaligen die in Blankenberge een appartement huren en die allesbehalve hulpvaardig zijn. Vlaanderen terug aan de Vlamingen verdorie!  Ik moet bekennen  dat mijn gekke outfit (een scoutshemd, botienen en een veeel te korte broek) er misschien voor iets tussen zat.

Na een frisse duik werd er gestopt bij de groenteboer, die man verkocht namelijk ook fris bier. Daarna gingen we te voet riching Bonanza, waarna ik nog even mijn kont bovenop een paard plantte.

Na een heerlijke barbecue inclusief onvergetelijke ajuinen werd er gedoucht en genoten we samen van de Fransen die de Brazilian bekampten.
Na de partij werd ik omgedoopt tot een echte Pakistaan. Ook een bruine teint in mijn gezicht werd me niet ontzien evenals een paar witte , te kleine espadrillen. Als Pakistaan kreeg ik 25 rozen en mocht ik proberen geld te verdienen voor mij en mijn gezin, in dit geval mijn drinkebroers.

23 stuks wist ik te verkopen, bij de laatste twee kreeg ik spraakmoeilijkheden en ook wel wat evenwichtsstoornissen... De loden zon in combinatie met de vele pilsen en foute vrienden zouden daar wel schuldig kunnen aan geweest zijn.

Er werd afgesloten met nog een aantal danscafés en opmerkelijk was dat ik niet overal binnen mocht... ik voelde even hoe een vreemdeling die de toegang tot een etablissement wordt geweigerd, zich moet voelen...
Nadat ik zonder espadrillen viel, besloot ik toch maar dat ik beter naar de camping terug zou gaan. Gelukkig was er neef Sam om mij te accompagneren.
Na een drietal uurtjes werd ik wakker gemaakt met een flinke dosis ketchup. Zorro Kompany en nieuwe Belg Smaveau waren zich aan het amuseren. Ook m'n barbecue werd niet gespaard en mocht zelfs in z'n binnenste een fles jupiler ontvangen.  Gelukkig was ik alert en toen Zorro enkele minuten later in coma viel, trakteerde ik hem op een verse barbecueworst en een flinke dosis ketchup, ook een flesje bier liet ik hem lippen doch hij had geen dorst meer. Smaveau is na een jaar reizen nog steeds van de slimste dus smeet hij de ketchup ver weg, in hoeverre het terras van onze buurman ver van ons verwijderd was. M'n vergelding bleek daarom beperkt tot een fles water.

Na enkele uurtjes ronken werd iedereen wakker en mocht het opkramen beginnen onder een weeral zeer hevige zon.  De twee hooligans Zorro en Smaveau kozen eieren voor hun geld en lieten de opruimactiviteiten aan de anderen over. Gelukkig werd alles vakkundig gepoetst en werd de kruistocht naar Beernem aangezet.

Uiteindelijk was het een fantastische dag inclusief nacht, waarvoor ik de organisatoren en de meegaanders van harte wil bedanken! Foto's heb iknog niet, gelukkig zijn die er nog en kon Zorro Kompany z'n camera nog redden. Wie z'n paspoort, z'n rijbewijs, negen ticketjes Blankenberge-Beernem en de pot heeft gezien, gelieve mij te mailen.  Ciao!

... is oud gedaan.  Een fantastisch spreekwoord dat nonkel JDP leerde aan neefje Robbe. Schol!

Na iets meer dan driehonderd dagen op het wereldwijde pad, kwam Smaveau zaterdag naar huis. Rond de middag kwam hij na een vlucht van bijna twee dagen aan in Zaventem. Na de verwelkoming in familiale kring, zakte Rossi af naar z'n favoriete kroeg De Muis.  Dat hij het bier proeven allerminst verleerd is (net als de vele vrienden-thuisblijvers) bleek zaterdag alvast. We heten Smaveau terug welkom in ons Belgenlandje!

Nog een bekende fietser gisteren was Warre. In vergelijking met vorige jaren beschikte hij nu wel over een echte koersfiets. Het was er aan te merken want hij fietste vlot mee met de bus. Hij was daarbij niet te beroerd om veel kop- en beukwerk voor z'n rekening te nemen. Hij ergerde zich wel een beetje aan de vele zweetdieven die enkel op de druk bevolkte plaatsen op kop wilden rijden. Toch bleef Warre niet onopgemerkt en had hij ook oog voor de vele supporters die hem luidkeels vooruit riepen. Alleszins chapeau voor Warre die als niet-fietser gemakkelijk standhield tussen een peloton vol fanatieke amateurrenners. Nadien won Warre trouwens wel de prijs voor mooiste outfit. Z'n zwart-roze gestreepte koersbroek, z'n voetbalslippers en de Rapid Samba-t-shirt waren daar niet vreemd aan.

Iemand wie er op 15 juli jammer genoeg niet bij is, is Stoica. Hij gaat er die periode een aantal ritten meepikken in de Tour de France.  Heel jammer dat deze beer niet aanwezig zal zijn, maar we rekenen erop hem als streaker op tv te zien.
Gisteren was hij trouwens aan de slag in de lokale kermiskoers. Als een echte Tom Boonen maakte hij gisteren de koers. Jammer genoeg miste hij de juiste ontsnapping en moest hij daarna gedwongen de jacht inzetten op de kopgroep. Hij zwoegde en kwam tot op 20 meter, maar kon het gat net niet dichtrijden. Stoica finishte uiteindelijke op een 14de plek. Aan z'n supporters zal het niet gelegen hebben, want die waren in grote getale present. Op de foto zoeft Stoica in piekfijne, zwarte outfit voorbij.

... en de dag waarop we al een eindje naar uitkijken, breekt aan. De voorbereidingen zijn ondertussen in volle gang: alle uitnodigingen zijn gepost, de mis inclusief muziek staat op punt, de brouwer is aangesproken, enzovoort...

Heel wat familieleden en vrienden maken zich momenteel zenuwachtig omwille van de mogelijke opnames voor het programma 'De Ring'. Ik kan echter formeel zijn: het vorige berichtje dat ik hierover postte op deze blog was een kwakkel. Van enige cameraploeg zal op 15 juli 2006 geen sprake zijn.

Dit gezegd zijnde groet ik u!

Een dikke week geleden gaven Griet en ik een bevestigend antwoord op het stadhuis van Beernem. We zijn dus officieel gehuwd, binnen een kleine twee maanden doen we alles nog eens over in de kerk van Oostveld. Wie daar aanwezig zal zijn, zal misschien een beetje vreemd opkijken. Een ploeg van het VRT-programma 'De ring' zal ons die dag op de voet volgen. Hoe dat komt, is een bijzonder verhaal. Toen Griet en ik deze winter een trouwbeurs in Oostkamp  bezochten, waren de mensen van dat programma aanwezig.  Ze zochten mensen die in 2006 de grote stap zouden wagen.  We gaven onze naam, in de verste verte niet verwachtend dat we zouden uitverkozen worden voor dat programma.  Gisteren kreeg ik echter een telefoontje van een van de redacteurs van dat programma. Ze hebben Griet en ik uitgekozen en gaan de hele trouwdag en -nacht op tape vastleggen. Het programma komt vermoedelijk in het najaar op de tv.

Met de voet en bijhorende enkel gaat alles steeds beter. Iets meer dan drie weken ben ik uit de plaaster en in die weken is m'n enkel er vrij snel op vooruit gegaan. Hard labeur bij de kine en een aantal bezoeken aan het lokale zwembad worpen al wat vruchten af.   Ik trok ook al twee keer mijn looppantoffels aan.  De omtrek van mijn buik is er de voorbije maand niet op verminderd dus trok ik ook m'n regenjas aan. Ik moet echter vaststellen dat niet alleen m'n conditie sterk was achteruitgegaan (wat wel voorzien was) maar dat ook m'n snelheid en wendbaarheid niet meer zijn zoals ze dat voor m'n voetbalongeluk waren. Ikheb dus nog heel veel (trainings)werk voor de boeg en ik leef in hoop dat alles weer wordt zoals vroeger.

Voor alle provinciale shotters zit de competitie er op en starten de eerste tornooitjes, voor mezelf niets van al dat lekkers. Indien ik in juli wil fit zijn en wedstrijdklaar, zal ik nog heel wat moeten voorbereiden.  Rome en Oedelem zijn echter niet op een dag geconstrueerd, dus we geven de moed zeker niet op.
Ciao!

Heel belangrijke dagen voor mezelf en m'n toekomstig vrouwtje naderen ook zeer snel.  Binnen twee weekjes placeren we al ons ja-woordje voor de spreekwoordelijke wet, twee maandjes later doen we dat nog eens na voor de kerk. Natuurlijk kunnen deze twee momenten niet zonder de nodige festiviteiten en net daar kruipt wel wat voorbereiding in . Gelukkig heb ik een organisatorisch sterke ega die het leeuwendeel van het werk op zich neemt.

Zelf slaagde ik er al in mijn kostuum te kiezen, veel kan en mag ik nog niet verklappen, behalve dan dat ik navolging van een aantal hoofdactoren uit de serie Het Eiland een groene plastron ga dragen. Hopelijk volgen de genodigden (waaronder vele voetbalvrienden en andere hooligans) mijn voorbeeld en is iedereen op 15 juli getooid in zo'n groen kledingstuk.

Nog vermelden dat er op 12 juli een schieting plaatsvindt in Oostveld, iets waar ondergetekende reikhalzend naar uitkijk.

Sedert het posten van mijn laatste berichtje is de wereld er niet minder snel op beginnen draaien: België stond even op zijn kop na de moord op de onfortuinlijke Joe, ook de Caje is niet meer (trainer van Club), de strijd in onze voetbalcompetitie blijft week na week spannen, de olieprijzen stegen weer eens naar een recordprijs en ga zo maar door...

Ook de dagen van JDP waren goedgevuld: er was de doelpuntenrijke wedstrijd van Sint-Joris tegen mijn huidige vereniging met het weerzien van heel wat vrienden en de daarbijhorende pilsen na de wedstrijd, er was de blaaspartij van vijftig kaarsjes door JPD's moeder , er was de motorcrosswedstrijd in Beernem waar Benny Desimpel, Ahmed Dhaeninck, Peter Vermeire en mezelf dicht bij de lokale biertent de verschillende races op de voet volgden, Griet en mezelf bezochten Dudstock, het eerste echte rockfestival van dit jaar, JDP bezocht Zulte-Waregem - Standaard en zag er dat ook profvoetballers op de bar kunnen staan met meerdere bekers bier in hun hand... Kortom, de fijne momenten volgden zich in sneltempo op.
Ook goeie vriend Smaveau blijft doorrazen in zijn tocht rond de wereld. Ik hoorde hem vorige week nog eens aan de telefoon, hij zat toen in Argentinië.

In ieder geval kondigen ook de komende maanden zich even interessant aan.

Smaveau komt naar huis! Weliswaar pas binnen een dikke maanden maar toch... Om voor alle zekerheid te verifiêren of zijn stemgeluid hetzelfde gebleven is sinds z'n vertrek hier in België,  nam ik vorige week m'n mobieltje in m'n hand en besloot hem op te bellen. Hoewel ik het niet echt verwachtte, kreeg ik toch verbinding en nam Smaveau zowaar op. Hij bevond zich op dat moment in de Paaseilanden en ondanks de duizenden kilometers die ons scheidden, konden we mekaar perfect verstaan. Dank aan Proximus daarvoor!

Smaveau was blijkbaar heel erg verrast om mij te horen en omwille van financiële motieven duurde ons gesprek niet zo heel lang. Toch wist hij te vertellen dat hij nog heel veel wilde zien in zijn laatste maanden van z'n reuzetocht. Verder bleek Nieuw-Zeeland een tegenvaller,  z'n doortocht in dat land kostte trouwens ook stukken van mensen.
Hij verdacht er me van om ook al in Nieuw-Zeeland geweest te zijn, daarom stuurde hij deze foto door. Hoewel ik bij momenten ook wel stevig m'n best kan doen op de pot, moest ik hem teleurstellen.
In ieder geval komt hij terug, nl. op 24 juni 2006, we tellen nu al een klein beetje af en zijn razend benieuwd naar z'n verhalen over hoe het er in andere contreien van onze planeet er aan toegaat.